Burada da Dostoyevski'miz var.
Dur, hayır. "Karamazov Kardeşler" bu.
- Onu okumaya niyetim vardı. - O zaman kaydınızı almam lazım.
- Tabii ki. - Kayıtlı mısınız?
Tam adınız?
Aleksandr Ivanovich.
- Ivanovich. - Ivanovich.
Tarih 29.10.1942.
- Önceden başka şeylerin hayalini kurardım. - Nasıl şeyler?
Masum çocukluk rüyalarıydı...
Saf, narin, kibar şeyler hakkında...
Şeyler hakkında...
"Elveda! Tanrı bilir ne zaman görüşürüz bir daha.
Hayat sıcaklığını hemen hemen donduran
hafif, soğuk bir korku ürpertiyor damarlarımı.
Beni yatıştırsınlar, geri çağırayım da onları.
Dadı! Ama onun ne işi var burada?
Tek başıma oynamalıyım bu acıklı sahneyi. Gel şişe!
Ya bu karışımın olmazsa hiçbir etkisi?
O zaman evlenecek miyim yarın sabah?
Hayır, hayır! Bu önler onu. Sen dur şurada.
Ya bu zehirse! Olur a, rahip beni daha önce
evlendirdi diye Romeo'yla.
Bu evlenme işinde rezil olmaktan korkuyorsa!
Kurnazca hazırladıysa bunu, beni öldürmek için!?
Korkarım öyle ama yine de olamaz herhalde.
Çünkü yıllar yılı herkesçe kutsallığı bilinen bir kişidir o.
Ya beni mezara koyduklarında..."
- Hadi bakalım, bir hamle yap. - Herhangi bir hamle mi?
Bu olur.
Bir şey yapmalısın.
Ama o hamleyi anlıyorum. Senin dediğini yaparsam...
Hayır, seni zorlamıyorum.
- Önemli olan ise... - Önemli olan ne?
Bir seçim yapmak ve sonuçları...
değerlendirmek önemlidir mesela.
- Bu yalnızca satrançta mı geçerli? - Her şeyde.
Genel bir prensip.
Böyle devam edelim.
Büyük Ayı nerede?
Hiç görmediğimiz yıldızlar da var...
Onları sadece diğer taraftan görebilirsin.
Bazen gördüğümüz şey birkaç milyon yıl önce yaşanan bir patlama aslında.
Evet, biliyorum.
Yani baktığımız şey uzak geçmişten olabilir.
- Geçmişi mi izliyoruz yani? - Geçmişi izliyoruz. Aynen öyle.
Çok güzel, değil mi?
Yarın görüşürüz.
Yarın mı görüşürüz?
Görüşürüz.
Seni gözlerimle
uğurluyorum.
Tamamdır.
İnsanlardan sürekli haber alıyorken,
arkadaşlardan ya da öldürülen arkadaşlardan,
sen burada oturmuş hesap yaparken...
Bunu daha fazla istemiyorsun. Tek yapmak istediğin eline bir silah almak ve gitmek oluyor.
Burada kal.
Savaş sonsuza kadar sürmez. Savaş sonsuza kadar süremez.
Ne sonsuza kadar sürer?
Aşk.
"İçine temiz hava girmeyen
ölüler mahzeninde tıkanıp kalmaz mıyım?
Boğulup ölmez miyim Romeo gelmeden?
Sağ kalsam bile
ölümün ve gecenin korkunç hayalleri
görünmez mi?
Ya bütün atalarımın yüzyıllar boyunca yığın yığın kemiklerini saklayan
o mahzenin dehşeti? Ya mezarına yeni konmuş,
kefeninde çürüyen Tybalt'ın kanlı cesedi?
Derler ki, gecenin belli saatlerinde
ruhlar gezinirmiş orada."
İlk buluşmam.
İple çekiyorum.
Katya.
Dışarı gel, yürüyelim biraz.
Vazoda kuru bir çiçek var.
Neden taşıyorum bunu? Sebebi ne?
Merdivenlerden çıkar mısın lütfen?
Nasıl gidiyor?
- Nasıl mı gidiyor? - Evet.
Değişiyor.
- Yani? - Hayat çok değişik olabiliyor.
Belli bir şekilde yaşadığımı söyleyemem. Nasıl yani?
Mutlu musun?
- Bu hayır demek. - Bazen.
- Anlıyorum. - Sürekli mutlu olduğumu söyleyemem.
Mutlu olan biri buna kesin bir cevap verirdi.
Bahtsızlık ve acı olmadan mutlu olunamayacağına inanıyorum.
Sadece...
Her zaman durumu dengeleyecek bir şey olması lazım.
Aşık olmaya yatkın mısın?
Hayır.
Hayır mı?
- Peki daha önce hiç sevdin mi? - Evet.
Sevdin mi yoksa sevildin mi?
Sevildim.
Peki aşık olma durumunu seviyor musun?
Evet.
- Hayattaki her şeyden daha çok mu? - Hayattaki her şeyden daha çok.
Yani aşık olmaya yatkınsın.
Hayır.
Bana öyle geliyor ki,
bu ciddi bir ilham alma vakası.
Aşık olmak öyle bir şey.
Çünkü en mükemmel an, arayışta olduğun an.
- Tabii. - En mükemmel an
beğendiğin bir adamla birlikte olurken değil.
Bir randevu için hazırlandığın an.
Evet. Muhte... Yani...
- Bilmiyorum. - İşte bu yüzden kuramcıyım, anladın mı?
Evet.
Bir mucize bekliyorum.
Fransız şair Stephane Mallarme demiş ki:
"Gel dostum.
Sana cehennemin ne olduğunu göstereyim.
Can sıkıntısı, işte cehennem odur." demiş.
İyi akşamlar.
Ne de güzel bir eşim var.
Çek yok mu?
Vasya aynı zamanda bana satranç oynamayı öğretiyor.
Öyle mi?
Lena ile oynadık.
İşten niye bu kadar geç döndün? Ne tartışıyordunuz bu kadar?
Dima önerdi. Çok ilginç.
Sonunda evdesin.
Yarın konuşuruz. Yarın gel.
Sana yiyecek bir şeyler ısıtayım mı?
Aç mısın? Isıtayım mı?
Hadi deneyelim baba.
Bir saniye.
Kime ne düşeceğini seçelim.
Yazı tura atalım.
Lena hakem, aynı zamanda da öğreniyor.
Bu sana lazım mı Vasya?
- Yapamam... - Sıkıntı yok.
Yazı tura atalım hadi.
Hayır hiçbir şey atmıyoruz.
Lena, kime yardım ediyorsun?
Kimseye.
Katya cidden ilgi çekici bir kız. Onda bir şeyler var.
Bence çok zayıf.
Seksten bahsetmiyorum. Muhabbettinde, sohbetinde diyorum.
Bir şeyler var... Git konuş bence.
Seninle konuşmayı
tercih ederim.
Evet, tabii. Ama o diğerleri gibi değil.
[Hadi bunun üzerine düşünelim...]
Gerçekten.
Yine de arkamızı kolladı.
Onda asil kanı var.
İçinde hala bir entellektüel var.
Ama biz entellektüelleri sevmeyiz.
- Hadi. - Evet.
- Böyle yapalım. - Hadi o zaman.
Ayağını sağa sola salla.
Soldan mı?
Anladım.
Şimdi geri mi?
Alışkın olduğun şey kontrol edilebilir kaos.
Kendi kontrolün altında olduğunu sanıyorsun.
Ama kontrol edilemez kaos,
vücudun onu reddetiğinde olur.
Şey gibi...
Katya.
Kaosu kontrol edemezsin, seni yutuverir.
"Topçular, Anavatan sizi çağırıyor."
Şeridi değiştirmem ya da tamir etmem lazım.
Çünkü...
Yazmıyor mu?
İlk satırı yazıyor sonra da harfleri engelliyor sadece.
Yani neyin nerede olduğunu, kütüphanede ne olmadığını, neyimiz olmadığını görebiliyorsun.
O asla mümkün olamaz.
Kütüphanede ne olmadığını bilebilirsin sadece.
Asla mı? İlk başladığımda
kitapların nerede olduğunu belirtirdim.
İzin verirsen.
Sonraki gün...
Tango?
Serseri misin sen yoksa gözlükler mi öyle gösteriyor?
Deneyebilir miyim?
Serseri gibi duruyor muyum?
Birazcık.
Katya, serseri gibi duruyor muyum?
- Ne gibi? - Serseri.
- Gözlüklerden dolayı. - Dürüst olabilir miyim?
- Açıkça mı söyleyeyim? - Tabii ki Katyacım.
Aynen öyle. Yetenek...
Yetenekli insanlar aslında ne kadar yetenekli olduklarını bilmiyorlar.
Geç bakalım. Ayakkabılarını çıkarma.
Çıkarmam...
Merhaba. Gel Katyacım.
Bu Katya. Bu annem Valeria Matveevna.
Bu Nora, Dau'nun eşi.
Tanışmıştık.
- Ne oldu? - Hiçbir şey. Neden?
Neden bu kadar kasvetlisin?
- Kasvetli değil, sessizim sadece. - Hayır.
Biz de seni bekliyorduk.
- Yemeğe başlasak mı? - Aç mısın?
- Bana fark etmez. - Sen yiyecek misin?
Evet, lütfen. Dünden kalan karpuz varsa çok iyi olur.
Hayır, hiç karpuz yok.
Musluğu nasıl açacağımı bilmiyorum.
Öyle mi? Deneyelim o zaman.
Biraz tuz sadece.
Tuz mu? Bir saniye, getireyim.
Tuz lazım, değil mi?
- Al bakalım Nora. - Mümkünse evet.
Lena.
Yanıma otur.
- Tamam. - Lena otur hadi.
Oraya mı oturacaksın?
Ne içmek istersin?
Limonata alayım.
Kendini kontrol edebiliyorsun.
- Lena, babaanne nereye gitti? [- Buradayım.]
Neden orada oturuyorsun? Yanımıza gelsene.
- Sana sandalye getireyim. - Sandalyeye lüzum yok.
Bütün sandalyeler orada.
Vasya, nasıl gidiyor? Babayı yenemedin mi daha?
Oyun tam doruk noktasında.
Ee, Katya'yı nerede buldun?
Bu hayatta.
- Hayır yani... - Enstitüde mi yoksa şimdi mi?
Şimdi, Enstitüde.
D1'de.
Orada ne yapıyordunuz Katya?
Hiç. Oturuyorduk sadece.
Fizikçimizle konuşuyorduk.
- İlginç miydi? - Evet.
Hangi konularla ilgilisin?
Birçok farklı konuyla.
- Anlamadım. - Anlamadın mı?
- Katya... - Ebedi konular.
Sanatın konuları, ve aşkın.
Aşkın sanatı mı? Fizikte mi?
Aşk ve sanat her yerde.
Yoksa...
Olmazdı...
- Merak ediyorum da... - İnsanlar, duygusal olarak ifade edilemiyorsa,
duygusal olarak desteklenmeyen bir şeyi
yapmaya yatkın değiller.
Doğru. Aynı zamanda...
O yüzden yaptıkları işe olan sevgilerini görmekten mutluluk duyuyorum.
Güzel bir şey.
- Doğru. - Şahsımın fizikle hiçbir
alakası olmamasına rağmen.
- Vasya. - Sorun yok.
Neredeyse eşitiz... Ben yalnızca bir piyonla öndeyim.
- Teşekkür ederim Lenacım. - Baba, Vasya.
Neden orada dikiliyorsun babaanne? Neden bir yere oturmuyorsun?
- Gel bize katıl anne. - Tamam geliyorum.
Tekrar mı diziyorsun?
- Katya, canım. - Efendim?
- Yemek yedin mi? - Yiyeceğim.
- Yedin mi yoksa hala yiyor musun? - Sonra daha fazlasını yerim.
Geri çekilme zamanı.
- Sorun ne? - Rahat hissetmiyorum.
Neden?
O senin eşin. Ama ben...
Ne olmuş?
Evlendiğimde
söyledim ona.
Dedim ki: Özgür olmayacaksam
yapmak istemiyorum. Onu gerçekten de seviyorum.
- Biliyorum. - Çok yakınız.
Biliyorsun ki kalbimi bir kenara koyup, aşık olmayı bırakamam.
Kusura bakmayın arkadaşlar ama
içeri girelim en azından.
Neden kararını vermiyorsun?
Hayır, gidiyorum ben.
- Konuşayım onunla. - Hayır, eve gidelim. Orada konuşursun.
- Katya? - Hayır.
- Hoşçakal. - Biliyor musun?
Gelmene gerek yok.
Ama beni dinlemelisin.
Kibarlık olur bence.
Seni burada dinleyebilirim.
Katya, içeri girelim hadi.
Cidden. İçeri girelim, konuşmayı orada tamamlarsın.
O zaman Dau seni uğurlar.
Böyle dışarıda dikilmek doğru değil yani.
- Neden olmasın? - Öncelikle, gelip giden arabalar var
ve biz yolda dikiliyoruz.
İçeri girsek mi?
Nora, sigaramı atar mısın bana?
Dau, sigara var bende.
Biliyor musun?
Bu konuşmayı yapmak benim için çok zor.
Oldukça zor geliyor.
Çünkü
bir yanda
rüyalar rüya olarak kalmalı;
öte yanda ise...
Nasıl desem?
Bir korkak
olamazsın.
Ama bir devrim başlatırsan çok dikkatli olmalısın.
Önceden savaştığın gibi bir
totaliter rejime dönüşmemek için.
Dediğimi anladın mı?
Eğer sen ve ben...
Eğer ben evli olmasaydım
ve eşim sen olsaydın
ve çocuklarımız olsaydı;
o devrimi başlatıp hayatımızın sonuna dek
aşık kalmak için
bir şansımız olurdu.
Başka hiçbir erkeğe ya da kadına bakmazdık
ve başka hiçbir şey hayal etmezdik.
Çünkü yeterince aydınlık olurdu.
Bir ihtimal.
Her daim bunu umuyoruz.
Ama çoğunlukla
gözlemlerimiz bize tersini,
insanların değişim istediğini söylüyor.
O kadar çabuk değişiyoruz ki, her hafta ismimizi değiştirmemiz
gerektiğini söyleyen bir bilim adamı var.
Gençliğim nerede benim?
Rüyalar gerçek olamıyorsa da
en azından mutluluğun reçetesiler.
Rüya falcısı olmak...
- Pardon. - Tabii.
Size biraz şarap getireyim dedim.
- Teşekkür ederim Noracım. - Teşekkürler.
İşte konyağın.
Hayır canım, teşekkür ederim. Çay isterim ben.
Sana da biraz şarap. Şişeyi sana bırakacağım.
Sağol.
Çay istiyor musun?
- Evet, sen de ister misin Katya? - Hayır.
Ben biraz yürüyeceğim.
- Bir şeyi mi bekliyorsun? - Hayır.
Sigara içiyordum.
Başka sigaran var mı?
Evet, tabii.
Gidip bir yere mi otursak?
Dinle Katya.
Daucuğumun daha önce ilgilendiği kızlardan hiçbirine benzemiyorsun.
Seninle konuşmak istediğim şey...
Gerçekten de canımı yakıyor.
Onunla denemek istiyor musun?
Teşekkürler.
Hiçbir şeye söz veremem.
O karmaşık biri.
Açıkçası ben sadece...
Sen sadece meraklısın değil mi?
Sırada ne olacağını görmek istiyorsun.
Öylece bir kenara bırakamıyorsun.
Onu düşünüp duruyorum, o yüzden...
O yüzden onunla konuşuyorum
ve zaman geçiriyorum
bazen.
Ama
işe geldiğimde akşam onu görebilirim belki diye düşünüyorum.
Bunu düşünüp duruyorum.
Buna ihtiyacın olduğuna emin misin?
Nereden bileyim?
Eğer henüz bilmiyorsan
vazgeçmeni isterim.
Vazgeçebilsem daha önce vazgeçerdim.
O zamanlarda, ilk tanıştığımız günde.
Ama vazgeçmedim.
Hayatını kurtardım yalnızca.
- Benim de. - Senin mi?
Benim mi? Senin de o zaman. Bizim.
Ellerini beğeniyorum gerçekten.
Nereye gidiyorsun?
Düşüyorum.
Bu an için ne kadar beklediğimi
bir bilseydin. Seninle olmayı.
- Lydia. - Efendim?
Yemek yedin mi?
- Biraz da pancar çorbası ister misin? - Aç değilim Nora.
- Burası çok havasız. - Havasız mı? Evet öyle...
Neden seni reddedip aynı zamanda da
kabul etmek istiyorum? Neden?
Sevgili dostum.
Merhaba.
Merhaba. Nasılsın?
İyi.
- Acaba..? - Ne istersen.
Ben her şeyi hallederim.
- Katya'yı tanıyor musun? - Evet.
Kütüphanenin yöneticisi?
- Evet. - Tanıştığıma çok memnun oldum.
- Aynı şekilde. - Evet.
Katya, bir saniye.
Büyük bir sıkıntım var
ve yardımın gerek.
Zevkle.
Sadece, bilmiyorum, biraz garip hissediyorum.
[Hassas bir konu mu?]
[Oldukça.]
Slava!
Kalk.
Giyin.
Bir, iki, üç, dört,
beş, altı, yedi, sekiz,
dokuz, on, on bir, on iki,
on üç, on dört, on beş, on altı,
on yedi, on sekiz, on dokuz, yirmi.
Hazır olun ya da olmayın, işte geliyorum.
Burada değil.
Kimse yok burada.
O zaman...
Hayır, burada...
Aynen.
Babaanneyi bulduk.
Neden miyavladın? Komik değil.
Korktun mu?
Kilodunu göster bana.
Neden?
Neden olmasın?
Bana ruhunu göstermekten çekinmiyorsun.
Kilotlar ruhtan daha özel değil.
Aslında...
Henüz zamanı gelmedi muhtemelen.
"Yaşayacağım" diyeceğin zaman.
Şimdilik izliyorsun ve bekliyorsun.
Olayın tam olarak içinde değilsin, yalnızca bir gözlemcisin.
Çünkü korkuyorsun.
Hayattaki her aşama yanlış.
Ama uzaktan,
farklı şeylerin kesiştiği bir yerden bakınca
doğru görünebilir.
Vesaire.
Her şey tam da burada
ama uzaktan bakınca yanlış.
Hayatımı kurtar.
- Selam. - Selam.
Göz kırpmaca oynuyoruz.
Merhaba, göz kırpmaca oynuyoruz.
- Selam. - Kimi getirdin?
- Kaybettin. - Neden?
Göz kırptın çünkü.
Merhaba Katya.
Vasya son satırı bitirecek sonra da başyapıtımızı okuyacağız.
Baba.
İzleyip izlemememiz bir şey değiştirmez. Yazmaya devam et.
Yorum yapma Lena.
- Yorum mu? Ne demek istiyorsun? - Vasya'nın yazdığıyla ilgili.
Buraya gel, bana gel.
Nasıl gidiyor? Yorulmadın değil mi?
- Hayır. - Güzel.
Bak, birden fazla oyununun olması daha iyi.
- Değil mi Lena? - Evet.
- Borcomi ister misin Katya? - Hayır sağol.
Baba, katlayamazsın onu.
Dur bir dakika, nasıl olur diye düşünüyorum.
Ne?
Bir dakika. İlginç bir şey bu.
Bir dakika.
Bak ne kadar güzel. Ne bu?
- Denedik bir şeyler. - Tavuklu karabuğday pilavına benziyor.
- Aynen öyle. - Lezzetli.
Bunun için zamanımız yok şimdi.
- Bir dakika. Evet, Dau? - Hadi gel otur.
- İşte. Tekrar oku istersen. - Konuşabilir miyiz?
Evet, tamam.
- Dau, gel bir dakika benimle. - Şampanya ister misin?
- Halihazırda biraz şarap içtim ben. - Şarap mı?
- Kırmızı mı? - Bence en iyisi karıştırmamak.
Pekala. Lyosha.
Bir saniye Nora. Açarım şimdi ben onu.
Yani?
Konuşurken bir yandan da açabilirsin.
Evet, konuşurken bir yandan da açabilirim.
Tirbuşonu uzat lütfen.
Nora, konuşabilir miyiz bir dakika?
Evet.
İşte tirbuşon.
Burada.
Al.
- Bir şey diyeyim mi? - Evet.
Katyayla yatmak istiyorum.
Üçümüz birlikte nasıl olur?
- Ama ben nerede yatacağım? - Birlikte.
Yatacağız sadece. Başka bir şey olmayacak.
Kalacaksın değil mi?
Seni rahatsız ediyor mu?
Deneyelim bakalım.
İstemiyorsan söyle.
Ama senin istediğini biliyorum.
Onun yanımda olmasını istiyorum.
Ben de senin yanımda olmanı istiyorum.
Olacağım.
Katya ne istiyor peki?
Kabul etmez o.
Edebilir.
- Burada sormamız gerek. - İddiaya var mısın? Elli ruble.
Kabul edeceğine yüz koyuyorum.
Etmeyeceğine yüz koyuyorum. Hadi bakalım.
O 1947 basımıydı.
Bu daha sonrakilerden olabilir.
Bulmaya çalışalım, değiştirilmediyse tabii.
- Lyosha, ne arıyorsun? - Muhteşem bir cümle vardı.
Çok komikti.
Bir dakika. Buradaysa bulurum.
Lyosha, sen onu ararken biz konuşabilir miyiz biraz?
Tabii, ben bakarken konuşun siz.
Konuşun bakalım.
- İmkansız. - Katya?
Alexey'den iznimizi aldık. Evet?
Bugün burada kalıp bizimle yatmak ister misin?
Yatağımızda yatmayı, üçümüz birlikte.
İstiyor musun?
Neden olmasın?
Aslında kalmamalısın belki de.
Niye? Korktun mu?
Kendi önerinden mi korktun?
- Hayır hayır. Pekala. - Hayır.
"Hayır" deyip kaçacağımı mı sanıyordun?
- Harika. Süper. - İyi.
Katya, kusura bakma, Dauyla bana biraz izin versen olur mu?
- Tabii, olur. - Sağol.
Belki başka biri de geceyi bizimle geçirebilir.
Burada ters giden bir şeyler var.
Kim kimi daha iyi tanıyor?
- Evet anne?
Yatmaya gidelim diyorum.
Uyuyacak mısın? Evet tabii, çocuklar yoruldu.
Biraz daha oynasınlar.
Bu müzik çalarken uyumazlar çünkü.
Biraz dinlesinler sonra uyurlar.
Ne kadar da yakışıklısın.
- Neredeyse Apollo gibisin. - Tanrım. Apollo gibi...
Niye saklıyorsun?
- Çıplak mıyım? Öyle miyim? - Bir saniye. Evet öylesin.
- O kadar. - Ya öyle mi? Pekala.
Lyosha bekle. Katya ve ben yalnızca bir Puşkin şiirine soyunuruz.
Evet Puşkin.
- Başka türlü olmaz. - Tamam.
Nasıl, aynı anda mı soyunacaksınız?
- Henüz başlama Lyosha. - Evet tamam. Soyunacağım.
Bir dakika.
Bir dakika. Bizi izleyebileceğini söylememiştik.
- Arkanı dön. - Demek öyle.
Aynen.
Bekle, aradığımı bulayım da.
"Bunları anmalıyız mesela, Eski şair, yaşlı Panzebitter"
"Doğru ve dürüst papazımız, Ve tüccar Ritter"
"Rezanov, büyük Rus pastacısı"
"St. Peter şehrinin tüm Ortodox Hristiyanları"
"Merhum Jupiter"
"Anmalıyız, gerçekten de"
"Moskova Şairi Veliashev"
"Ekselansları, General Ivashev"
"Senin kuzenin ve benim kuzenim genel olarak"
"Walter Scott Masalsky, Don Miguel"
Dau'nun karnı aç. Senin?
- Evet, güzel. - Bizde...
Süper.
- Yanlış anlamış olmalıyım. - Ben de.
Evet, pekala, ne biliyorsun?
Anlamıyorum. Görevimi yerine getirdim, cephede savaştım.
Nasıl oluyor anlamıyorum. Entelijansiya'dansın sen.
Harkov'daki o kız hayat kadınıydı, o kesin.
Sen bir asilsin. Kaç çocuğun var?
Çok.
- Gerçekten mi? - Birkaç köy değerinde.
[- Biraz Lenin'e benziyorsun gerçekten de. - Gözlerim mavi benim.]
[Lenin'e benziyorsun.]
[Seni kurtaran buydu.]
[Hemen anlamıştım.]
[- Bende... - Gerçekten de kurtarıyor beni.]
[Eminim ki babam senin gibiler için çalışmıştır.]
Mareşal Voroşilov'a.
Hatta, Leningrad Muhafızları'na
ve de Leningrad Muhafızları'na.
Hayır, Rusya yollarla ve aptallarla doluydu.
Gerçekten mi?
Evet.
Hepiniz Leningrad Muhafızı olmalıydınız,
Karamzin haricinde.
Körler bile savaştı.
Sürekli kaçıyorsun. Öyle değil mi?
Ne oldu Katyacım?
- Beni istemiyorsun değil mi? - İstiyorum.
Ben öyle görmüyorum.
- Ne demek istiyorsun? - İstemiyorsun.
Siz erkekler. Bak işte bilim size ne yapıyor, bak.
Direnme.
- Git Lyosha. - Gideyim mi?
- Acıyor. - Acıyor mu?
Yine mi ağlıyorsun?
- Dur. - Su getir bana. Bırak, yeter.
Git. Öldüreceğim seni. Git işte.
Git.
Böyle anlar olacağını biliyordum.
Ama senin yapacağını düşünmezdim.
Belki de her bir hayalimin üstüne basıp geçmek istiyorsun.
İstediğin bu mu?
Geldin o dünyaya,
bir melek gibi,
kurtarmak için beni,
rüyalarım,
ölmekteyken.
Ne oldu senin kabuğunda
tatlı tatlı uyumaya çalışan rüyalarıma?
Ne oldu?
Git lütfen.
Hoşçakal sevgili Katya.
Hoşçakal.
Ölüme nasıl hazırlanıyorsun?
Sence bu bir hediye mi yoksa kurtuluş mu?
Tanya.
Ölüm sana ne anlam ifade ediyor?
Ölüm mü? Kurtuluş.
Neden?
Her şeyden.
Peki kendini neden kurtarmak istiyorsun? Kızından mı?
Hayatta gerçekten sahip olduğun şeylerden bahsediyorum.
Kısa süren aşklar mı?
Kendini kurtarmak istediğin onlar mı?
Tanya.
Bende olan şey...
Onu asla kısa süreli bir aşk olarak tanımlamazdım.
- Pekala. - Karşıklı değilse, şey demek olmuyor...
Karşılıklı olması için herhangi bir şey yaptın mı?
Hayal gücünü kullandın mı?
Kadın sezgilerini kullandın mı?
Böyle yaşanmaz.
Samimi, yetişkin bir hayattan yana bir karar değil bu.
Birkaç günlüğüne mutlu olmak.
Yanlış mıyım?
Acaba sürekli mutlu olabilen insanlar mı?
Sen hiç mutlu musun ki?
- Olabilirim. - Ne olduğunu bilmek...
Hayır hayır, mutlu olabilirim ben. Mutlu oldun mu hiç?
Evet.
"Çar yola çıktı, seyahat için giyimli, Çariçe, hassas kalpli"
"Pencerede oturdu tek başına, Tez dönmesini diledi"
"Gece gündüz oturdu ve bekledi, Gözleri güçten düşene kadar,"
"Baktı, Bomboş ovalara baktı"
"Onu son kez tutkuyla gözledi, İnce ağzı açıldı, nefesini verdi"
"Yatağına düştü sonra da Dua zamanındaysa, ölüverdi"
"Uzun süre yalnız oturdu Çar, kafasında kırk tilki Ama o da bir ademoğlu idi"
"Gözyaşı döktü tam bir yıl Sonra da başkasıyla evlendi"
"Dürüst olmak gerekirse o Genç bir Çariçe olmak için doğmuştu"
"Zayıf, uzun, örnek alınası, Akıllı, zeki ve dahası"
"Ama o... Surat..."
"Suratsız,"
"İnatçı, kibirli, kıskanç ve insafsız"
"Yalnızca bu ayna karşısında Olurdu mizacı hoş"
"Günde birçok kez selamlardı onu ve..."
ve... Unutttum.
Nasıl bir hafıza!
Tatyana, ne de mükemmel bir çocuğun var.
- Annecim bana hikayeyi anlatacak mısın? - Tabii ki.
Hayvanat bahçesine de götürecek misin?
- Hayvanat bahçesine de. - Dondurma da alacak mısın?
- Evet. - Bana kesinlikle bir hikaye anlatacaksın yani?
- Hadi, gidelim o vakit. - Güle güle, Yoldaş Masha.
Katya'ya güle güle de.
Güle güle.
Görüşürüz. Hadi bakalım.
Güle güle Alexander Viktorovich.
Gidelim.
Gidelim, gidelim.
- Katya, canım. - Evet?
Ödünç alabileceğim bir kitabın var mı?
Anne, bana bir hikaye daha anlatacaktın diye hatırlıyorum.
Düşüneyim nasıl bir hikaye olabilir.
- Hangi hikayeyi istersin? - Herhangi birini.
- Fark etmez mi? - Etmez.
- Oturalım. - Kimin hakkında olsun?
Bilmem.
Üşümüyorsun değil mi?
- Acaba... - Tuvaletin var mı?
- Yok. - Emin misin?
Hadi bir hikaye anlat bana.
- O kollar hakkında olur mu? - Kollar hakkında mı?
Sence kimin üç kolu olabilir?
- Sen bilmiyor musun? - Ahtapotların sekiz tane var.
Bilmiyorum.
Bu kolları anlatmaya çalışalım. Nasıl bir şeyler?
- Büyükler. - Büyükler.
Başka?
- Sevgi dolular. - Sevgi dolu eller mi?
Aslında, sanırım, bir şeyi o kadar sıkı tuttukları için...
- Seviyor olmalılar değil mi? - Doğru.
- Seviyorlar değil mi? - Evet.
Çekiç, beyin ve orak.
- Merhaba. - Merhaba.
Merhaba.
- Kim var evde? - Kaledin ve ben.
Merhaba.
- Her şey yolunda mı? - Evet, tabii.
- Alexey Yurevich bir şeyler içmeye karar verdi. - Tek başına mı?
Trifonov burada.
Sakin ol, neden böyle yapıyorsun?
Sakin ol.
Bak nasıl nefes nefese kaldın.
Ne var?
Anlamıyorum.
Çık şuradan, seninle konuşmak istediğimi mi sanıyorsun?
Ne istediğini bilmiyorum, bana hiçbir şey demiyorsun.
Hiçbir şey söylemedin ve ben de anlamaya çalışıyorum
ama benden kaçınıyorsun.
Sessiz kaldığında gözlerine bakıp seni anlamaya çalışıyorum.
Hareketlerine bakılırsa yanlış anlamış olmalıyım.
Evet öyle.
İstediğin ne, söylemez misin bana?
Hiçbir şey istemiyorum senden, çık dışarı!
- Hiçbir şey mi? - Git işte.
Kesinlikle emin misin?
Evet.
Yüzde yüz mü?
Arzularını gerçeklikle karıştırma, çık dışarı şimdi.
Git, burası benim yatak odam, gitmeni söylüyorum sana.
Pekala.
Tamam o zaman.
Yoksa... Git, git işte.
Yoksa ne?
Yoksa ben giderim. Git artık.
İstenmiyorsam ısrar etmeyeceğim.
Tamam, süper.
Tanya.
Çocuğunun aynı senin gibi
yaşamasını ister miydin?
- Hayır. - O zaman?
Onun neyi değiştirmesini istiyorsun?
İlk şeyi söyleyeyim mi? Onun hiçbir suçu yok.
- Evet. - İkincisi?
- Onun gerçek bir kişiyi sevmesi için... - Evet.
Peki bunu şimdi yapmak için seni durduran ne?
Ona örnek olmayı?
Öyle yaparsan büyüdüğünde onunla konuşabilirsin.
Hayali dünya ve peri masallarından ziyade gerçekliğe dayanarak.
Biliyor musun, kızıma hikayeler okuduğumda onu aldatıyormuşum gibime geliyor.
Eşimden ayrıldığımda,
ilk başta sık sık birbirlerini görüyorlardı.
Sonra o yeni bir aile kurdu.
Başka bir çocuk çıktı ortaya.
Ona karşı çok suçlu hissediyorum.
Suçlu değilsin.
Yanında sen varsın.
Onun için yeterli değilim.
Beni neredeyse hiç görmüyor.
Geçenlerde benim
portremi çiziyormuş
ve anneannesine saçımın
ne renk olduğunu sormuş.
Beni anlıyorsun gibi geliyor.
Çok güzelsin.
Sana aşık olacağım.
Biz...
Sakin ol.
Korkuyorum.
Katya, Katya.
Ne var?
Portakalımız var. Portakallı çay denedin mi hiç?
Limonumuz var.
İşte burada.
İlgi mi istiyorsun?
Ne istiyorsun? Anlamıyorum.
Katya.
Beni duymuyorsun sanırım.
Haklısın, ne var?
Neyi duymamışım?
Sonraki gün "Merhaba Katya" dedin mi bana?
Onu mu duymadım?
Bana hiçbir şey dedin mi sonraki gün?
Yoksa ben yalnızca...
Ne gibi gözüküyorum ben?
Bir parça mendil falan mı?
Neden yanıma gelip de ağladın? "Sağol, sağol."
Sonraki gün de, ben yokum sanki.
Bu kadar kolay demek.
Şimdi de suskunsun yine.
Yalnız kalmak istiyorum tamam mı?
Anlıyorum.
Ne var ne yok?
Neden bu kadar üzgünsün?
Her şey yolunda.
Bahardayız.
Aşka içelim.
Hava iyiye gidiyor gibi gözüküyor.
Üç yıldız gördüm.
- Aşka mı? - Aşka.
Aşka.
Ben şiir yazmam Kaledin.
Ne zaman şiir yazsam ben...
Bir palyaço olabilirim ama
her zaman değil.
"Bakirenin gül kokan nefesini içeceğiz"
"Belki de dolu salgınla ve ölümle"
[Laboratuvar asistanını elinden almalarından yakınıyordu.]
Personelimiz kör değil.
Görüyorlar, duyuyorlar, bir şeyler biliyorlar.
Zaten Katya'yla uğraşıyoruz.
Seninle ne yapacağız peki?
Ne düşünüyorsun Tanya?
Ne olmuş benimle Katya'ya?
Sen ve Katya arasında
çok güzel ve hatta alışılmadık bir ilişkisi var.
"Lezbiyenlik" olarak biliniyor.
Ne?
İnsanlar seni dışladı.
Bayağılaştırmaya çalışıyorsun.
- Ne yapıyorum? - Bayağılaştırıyorsun.
Bunu bana mı söylüyorsun?
- Aşk... - Ben Parti üyesiyim.
İlk Daire'nin yöneticisiyim ve sen bana bir şeyi bayağılaştırdığımı söylüyorsun.
Her şeyi yoluna sokmaya çalışıyorum
ve sen bana bayağılaştırdığımı söylüyorsun.
- Umutsuz vaka bu. Kalın kafalı! - "Anlamıyorum."
Neyin var senin? Niye gülümsüyorsun?
Yapılacak ilk şey seni toplum içinde aşağılamak herhalde.
Pasha, onu kurtarmamız gerek.
Neden kurtaracağız?
- Bu cinsel kabahattan. - Nasıl davrandığına bak.
Sevinçten havalara uçuyor, ağzı kulaklarına varmış.
Onu kurtarmak da neymiş?
O iyi şimdi, sıkıntı yok. Değil mi Tanya?
Her şey yolunda mı?
Lezbiyen ilişkimizden memnun muyuz?
Etrafımızdakilerin ne dediğini umursamıyoruz muyuz?
Öyle mi? He?
Böyle mi düşünüyorsun?
Ahlaksızlık bu.
Bayağılaştırıyorsun Pasha.
Bir tane patlatayım mı şuna?
Tokadı patlatayım mı? Kafan yeterince sağlam mı?
İlişkinizde kim baskın?
Tanya mı, sen mi?
Kadınlar sürgün yerinin nasıl bir yer olduğunu sana anlatayım.
Ters yüz edilmiş
bir dünya,
lezbiyen ilişkiler düstur edinilmiş orada.
Kendini bir suçlu olarak görmesen bile
birkaç dakikada öyle olduğunu kanıtlarım. Anlıyor musun?
Nesin sen Katya? Hadi söyle bize, dürüst ol.
İbne misin yoksa düzgün bir Sovyet kadını mı?
Sikik orospu.
Gururluyuz öyle mi?
Sorun ne Katya?
Ne de meraklı bir tepkisi var.
Ne güzel bir gün, değil mi?
Gelmiş geçmiş en güzel gün.
Ne yaptı o, ne düşünüyorsun?
- Bilemiyorum. - Sen ne yapardın?
Çok uzakta yaşayan küçücük bir yıldız olsaydın.
Bak ne kadar da güzel. Orada yaşardın, gökyüzünde.
- Düşerdim ben. - Düşerdin değil mi?
İşte o da düşmeye karar vermiş.
Düşerken birinin onu kesinlikle fark edeceğini düşünmüş.
Böyle olmuş, inanabiliyor musun?
Önce uzun süre bunu düşünmüş, sonra da bir andan gökten atlamış.
O uçarken biz güzel parlak bir iz gördük.
Kıvılcım gibiydi.
Yoldan geçenler bile dikkat gösterdi biliyor musun?
Sen fark eder miydin? Tabii ederdin.
Bak, hiç kayan yıldız var mı??
Nisandayız çünkü.
- Yıldızların ne zaman düşmeye başladığını biliyor musun? - Ne zaman?
Yazın.
Ağustosta çok net görebilirsin.
Bir meteor yağmuru.
Yıldız atlamış işte.
Düşmüş ve parçalarına ayrılmış tabii ki.
Ama o an fark edilmiş
ve çok mutluymuş.
Ne diyorsun? Mutlu bir hikaye mi, hüzünlü mü?
- Mutlu. - Neden?
Çünkü bir hayal gerçek oldu.
Sence mutluluk var mı?
Ben küçükken, hep bekliyordum
ve büyüdüğümde
çok mutlu olacağımı sanıyordum.
Masum çocukluk rüyaları.